25 χιλιόμετρα έξω από το Βερολίνο
σε ένα ξέφωτο δίπλα στο ποτάμι
Ο πόλεμος μαίνεται σε όλο τον κόσμο και εγώ είμαι εδώ, μετά από τόσους αιώνες και γελάω. Γελάω όπως γέλασα και τότε όταν τα αδέρφια μου πίστεψαν ότι μπορούν να με αγγίξουν. Να με μεταχειρισθούν και να με κάνουν να πράττω για τα δικά τους οφέλη. Ανόητοι! Και σαν και τα αδέρφια μου κάποτε, έτσι και οι θνητοί σήμερα πιστεύουν ότι μπορούν με τις αποφάσεις τους να επηρεάσουν τη ζωή σε αυτόν τον κόσμο. Αφελείς!
-Έφτασε εδώ ένα παιδί που μας νιώθει, φίλοι μου. Νιώθει την παρουσία μας, τις φιλονικίες μας, τις νύχτες διασκέδασης μα και ατελείωτων συζητήσεων. Είναι ένα ξεχωριστό πλάσμα, όπως όλοι μας άλλωστε εδώ, και αποζητά την παρέα μας. Όμως αυτά αργότερα. Πείτε μου, παρακολουθήσατε τη μονομαχία που έλαβε χώρα λίγο πιο μακριά από εδώ;
-Μα ναι! εμένα με διασκέδασε τα μέγιστα. είχε μια αίγλη άλλων εποχών και άλλων αξιών. Και με εξέπληξε ευχάριστα που ο αγαπητός μου Breidenstein προσήλθε στο χώρο της μονομαχίας.
-Θα συμφωνήσω. εξαιρετικές επιδόσεις. Ο νεαρός Ventrue άντεξε περισσότερο απ' όσο θα μπορούσα να φανταστώ και πολέμησε επάξια.
-Φίλοι μου, δυστυχώς δεν κατάφερα να παρακολουθήσω. Πώς εξελίχθηκαν εν τέλει οι μονομαχίες;
-Μετά χαράς να σας περιγράψω. Θα σας λοιπόν μια ιστορία.
Η Καμαρίλα και το Σαμπάτ.
Μαγεία και Εξουσία - Άβυσσος και Ευγένεια.
Να είμαι ειλικρινής αυτή ήταν η πιο συνεπής μάχη. Δεν ξέρω για εσάς, αγαπητοί φίλοι, αλλά εμένα μου ήταν προφανές ότι θα αγνοούσαν τον νεαρό, μελαχρινό, όμορφο Lassombra. Συγγνώμη για τα προσωπικά σχόλια αλλά θεωρώ ότι πρέπει κάποια πράγματα να επισημαίνονται. Είναι πάγια τακτική των Καμαριλικών, και ειδικότερα των πυλώνων αυτής, δηλαδή των Ventrue και των Tremere, να θεωρούν μεγαλύτερο και πιο επικίνδυνο εχθρό τους tzimisce. Όχι ότι ο Βοεβόδας ήταν εύκολος αντίπαλος, αλλά φέρθηκαν λες και ο νεαρός Lassombra δεν ήταν άξιος λόγου. Απ' ό,τι μαθαίνω ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς πολεμιστές και τοποτηρητές της γειτονικής πόλης, που είχε την ατυχία να χρωστάει χάρη στα τέκνα του Lucius, και έτσι ενεπλάκη σε αυτή τη σειρά μονομαχιών. Έτσι ανενόχλητος για αρκετή ώρα κατάφερε να δράσει και να καθυστερήσει τους αντιπάλους του, το νεαρό Ventrue τέκνο του Waldburg και τον Tremere που βοηθάει στο θέλημα του Shrekt. Αυτοί οι tremere είναι το κάτι άλλο. Πόσο θεατρικός ήταν όταν πέταξε το νεκρό ρόδο στα πόδια του Βοεβόδα για να τον αποτρέψει να έχει όλα τα οφέλη του Αίματός του. Όμως αυτό θα είναι πάντα το μεγάλο πρόβλημα αυτής της οικογένειας. Δεν έλαβαν το σκοτεινό δώρο του Κάιν και πάντα θα καταφεύγουν σε εντυπωσιακούς, αλλά χυδαίους, για κάποιους, τρόπους να επιτυγχάνουν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Στην προκειμένη περίπτωση λειτούργησε. Δεν μπορώ να ξέρω πώς ακριβώς λειτούργησε αυτή η κίνηση του, αλλά κατέληξε στον Τελικό Θάνατο του Βοεβόδα. Όχι όμως πριν αυτός επιφέρει μερικά θανάσιμα πλήγματα στα σώματα των αντιπάλων του, αλλά και την υπερηφάνεια τους. Φαίνεται πως ο αδερφός του στο Αίμα του δίδαξε μερικά κόλπα. Ο αέρας πάγωσε στην παρουσία του και τα έγκατα της γης αναδύθηκαν στο πλευρό του. Όμως τίποτα σαν τα μαγικά των tremere και την κρυφή δύναμη που βρίσκεται μέσα σε έναν νεαρό, απελπισμένο και διψασμένο για αναγνώριση βρικόλακα. Έτσι, με δυσκολία μεν, κατάφεραν να μετατρέψουν το τρίμετρο σώμα του Τέρατος σε στάχτες. Πλέον όμως, η αυτοπεποίθηση της Καμαρίλα αγνόησε τα σκοτεινά χαρίσματα του Lassombra και την πραγματική κυριαρχία τους πάνω στις σκιές, αφού και η ψυχή τους είναι αβυσσαλέα μαύρη.
Επικαλούμενος ότι δύναμη του είχε απομείνει με γρήγορες κινήσεις ακινητοποίησε το νεαρό Ventrue και στράφηκε προς το θανατηφόρο Tremere. Και θα τα κατάφερνε αν τα μάγια του αντιπάλου του δεν τον έριχναν στα νύχια του Κτήνους του. Αυτό έδωσε το χρόνο που ήθελε ο Tremere ώστε να ρίξει το τελειωτικό χτύπημα. Όμως όχι πριν δείξει ότι υποκύπτει στις πληγές του και να βρει και ο ίδιος τον Τελικό του Θάνατο.
Ακόμα δεν ξέρω τι θέλει ο Shrekt να καταφέρει με αυτό το μικρό παιχνιδάκι, αλλά η υπομονή είναι αρετή και εν καιρώ θα μάθουμε. Ναι, φίλοι μου, ο Tremere είναι ζωντανός και σώος. Μπορεί να μη πήραν τη σκοτεινή ευλογία του Πατέρα μας, αλλά σαν οικογένεια, οι δολοφόνοι του Saulot είναι ισχυροί και έχουν καταφέρει να κρατήσουν κάποιες από τις ικανότητές τους σα θνητοί Μάγοι και στην απέθαντη ύπαρξή τους.
Πάθος και Φόνος
Ίσως η πιο διασκεδαστική μάχη απ' όλες. Ο νεαρός Brujah ήταν αντιμέτωπος με την επίσης νεαρή Assamite. Ωραιότατη κοπέλα. Ικανή πολεμίστρια και άκρως θελκτική ύπαρξη. Ήταν μια μάχη μεταξύ ισάξιων αντιπάλων. Η Ασσαμίτισσα το διασκέδαζε πραγματικά. Χόρευε μαζί με τα φονικά νύχια του παθιασμένου Brujah. Δυστυχώς ο ίδιος δεν είχε την ίδια αντιμετώπιση με αυτή.
Σαφώς πιο προσηλωμένος στην έκβαση της μονομαχίας παρά στην ίδια τη μονομαχία τα χτυπήματά του ήταν γρήγορα και αποφασιστικά. Η Ασσαμίτισα με περίσσια χάρη απέφευγε τις επιθέσεις του και πάντα με ένα γέλιο τον χτύπαγε λίγο, ποτέ θανάσιμα. Θαρρώ πως η χρήση του θανατηφόρου αίματός της ήταν απλά μια επίδειξη ισχύος. Αλλά το τι νομίζω εγώ δεν έχει σημασία, τουλάχιστον για αυτή τη μάχη. Τα πέπλα της στροβιλίζονταν γύρω από το γεροδεμένο άντρα και το γάργαρο γέλιο της συνόδευε τα χτυπήματα των νυχιών του στο ξίφος της. Τόσο όμορφο. Αλίμονο όμως. Μια μικρή στιγμή απροσεξίας ήταν αρκετή ώστε να βρει τη σάρκα της το ένα καίριο χτύπημα του κυρίου από το Νέο Κόσμο. Το γέλιο της έσβησε καθώς οι στάχτες της απλώθηκαν στο έδαφος. Και ο Brujah, βαριά χτυπημένος εξέλαβε τα συγχαρητήρια των παρευρισκομένων.
Πεντάμορφοι και τέρατα
Αν είναι να μιλήσουμε για αίγλη άλλης εποχής, τότε η μονομαχία μεταξύ του Tzimisce Koldun και της αινιγματικής Gangrel είναι αναμφίβολα αυτό που ψάχνουμε. Ο Tzimisce κίνησε γη και ουρανό. Η Gangrel κράτησε το έδαφος σταθερό και τον ουρανό γαλήνιο. Ποιος από τους δύο είχε την κυριαρχία πάνω στη φύση και τα στοιχεία της; Το γυμνό σώμα της αποδείκνυε την υπεροχή της. Οι ικανότητες του γητευτή των στοιχείων όμως δεν ήταν αμελητέες. Με σθένος απέτρεψε τα δέντρα της περιοχής που κινούνταν να έρθουν στο πλευρό της. Πραγματικός άρχοντας των πλασμάτων της νύχτας σιγούρεψε τη συμμαχία τους, αλλά δεν ήταν μόνος του σε αυτό. Οι gangrel δεν παίρνουν ελαφρά τη καρδία τα κτήνη της νύχτας και τις δυνάμεις τους. Και όταν κατάλαβαν ότι με τις κοινές δυνάμεις ή με τις ιδιαίτερες ικανότητές τους δεν οδηγεί κάπου, άλλαξαν πορεία. Η γη τους δέχτηκε για να κλείσει τις πληγές τους και μετά από λίγο αναδύθηκαν ξανά και τα ξίφη ξεθηκαρώθηκαν. Τα όμορφα χαρακτηριστικά του Tzimisce σκλήρυναν και με μένος και πολεμικές ιαχές επιτέθηκε στην, κατά τα φαινόμενα, αφύλακτη Gangrel. Όμως, αν κάποιος είχε αμφιβολία για το ποιος ήταν ο κυρίαρχος αυτής της μονομαχίας θα ήταν απλά ανεγκέφαλος να πιστέψει ότι παρέμενε μια ίση μάχη. Η ικανότητα της γυμνής γυναίκας στο ξίφος ξεπερνιόταν μόνο από τις ικανότητές της στις δυνάμεις του αίματος. Ο ήχος το μετάλλων έσπαγε την ησυχία και τα χτυπήματα μεταξύ τους φώτιζαν το ξέφωτο του δάσους. Όταν αυτή θεώρησε ότι η τιμή του αντιπάλου της είχε ικανοποιηθεί έθεσε το τέλος. Οι δυνάμεις της ξεπερνούν τη φαντασία των κοινών απέθαντων. Το τρίτο μάτι του Saulot άνοιξε στο μέτωπό της και χρυσές φλόγες έντυσαν το ξίφος της. Έτσι με τη ρομφαία της, ανάγκασε τον αντίπαλό της να σαστίσει και μπήγοντας το φλεγόμενο, μεγαλοπρεπές ξίφος της στο έδαφος μίλησε για πρώτη φορά στη μάχη για να πει "Τέλος. Υποκύπτεις."
-Αλήθεια, γιατί μια τέτοια gangrel κατέχει τέτοιες δυνάμεις; Δε συνάδει σε καμία περίπτωση με την όλη στάση της..
-Άγνωστο αλλά ειλικρινά αξιοσημείωτο.
-Αυτά ήταν που έγιναν λοιπόν αγαπητή μου, μέχρι εκείνη τη στιγμή.
-Γιατί; Ακολούθησαν και άλλα;
-Ναι, αλλά είναι μια διαφορετική ιστορία η οποία θα ειπωθεί κάποια άλλη στιγμή.
-Μέχρι τότε ας συνεχίσουμε να κοιτάμε και σίγουρα θα μάθουμε.
σε ένα ξέφωτο δίπλα στο ποτάμι
Ο πόλεμος μαίνεται σε όλο τον κόσμο και εγώ είμαι εδώ, μετά από τόσους αιώνες και γελάω. Γελάω όπως γέλασα και τότε όταν τα αδέρφια μου πίστεψαν ότι μπορούν να με αγγίξουν. Να με μεταχειρισθούν και να με κάνουν να πράττω για τα δικά τους οφέλη. Ανόητοι! Και σαν και τα αδέρφια μου κάποτε, έτσι και οι θνητοί σήμερα πιστεύουν ότι μπορούν με τις αποφάσεις τους να επηρεάσουν τη ζωή σε αυτόν τον κόσμο. Αφελείς!
-Έφτασε εδώ ένα παιδί που μας νιώθει, φίλοι μου. Νιώθει την παρουσία μας, τις φιλονικίες μας, τις νύχτες διασκέδασης μα και ατελείωτων συζητήσεων. Είναι ένα ξεχωριστό πλάσμα, όπως όλοι μας άλλωστε εδώ, και αποζητά την παρέα μας. Όμως αυτά αργότερα. Πείτε μου, παρακολουθήσατε τη μονομαχία που έλαβε χώρα λίγο πιο μακριά από εδώ;
-Μα ναι! εμένα με διασκέδασε τα μέγιστα. είχε μια αίγλη άλλων εποχών και άλλων αξιών. Και με εξέπληξε ευχάριστα που ο αγαπητός μου Breidenstein προσήλθε στο χώρο της μονομαχίας.
-Θα συμφωνήσω. εξαιρετικές επιδόσεις. Ο νεαρός Ventrue άντεξε περισσότερο απ' όσο θα μπορούσα να φανταστώ και πολέμησε επάξια.
-Φίλοι μου, δυστυχώς δεν κατάφερα να παρακολουθήσω. Πώς εξελίχθηκαν εν τέλει οι μονομαχίες;
-Μετά χαράς να σας περιγράψω. Θα σας λοιπόν μια ιστορία.
Η Καμαρίλα και το Σαμπάτ.
Μαγεία και Εξουσία - Άβυσσος και Ευγένεια.
Να είμαι ειλικρινής αυτή ήταν η πιο συνεπής μάχη. Δεν ξέρω για εσάς, αγαπητοί φίλοι, αλλά εμένα μου ήταν προφανές ότι θα αγνοούσαν τον νεαρό, μελαχρινό, όμορφο Lassombra. Συγγνώμη για τα προσωπικά σχόλια αλλά θεωρώ ότι πρέπει κάποια πράγματα να επισημαίνονται. Είναι πάγια τακτική των Καμαριλικών, και ειδικότερα των πυλώνων αυτής, δηλαδή των Ventrue και των Tremere, να θεωρούν μεγαλύτερο και πιο επικίνδυνο εχθρό τους tzimisce. Όχι ότι ο Βοεβόδας ήταν εύκολος αντίπαλος, αλλά φέρθηκαν λες και ο νεαρός Lassombra δεν ήταν άξιος λόγου. Απ' ό,τι μαθαίνω ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς πολεμιστές και τοποτηρητές της γειτονικής πόλης, που είχε την ατυχία να χρωστάει χάρη στα τέκνα του Lucius, και έτσι ενεπλάκη σε αυτή τη σειρά μονομαχιών. Έτσι ανενόχλητος για αρκετή ώρα κατάφερε να δράσει και να καθυστερήσει τους αντιπάλους του, το νεαρό Ventrue τέκνο του Waldburg και τον Tremere που βοηθάει στο θέλημα του Shrekt. Αυτοί οι tremere είναι το κάτι άλλο. Πόσο θεατρικός ήταν όταν πέταξε το νεκρό ρόδο στα πόδια του Βοεβόδα για να τον αποτρέψει να έχει όλα τα οφέλη του Αίματός του. Όμως αυτό θα είναι πάντα το μεγάλο πρόβλημα αυτής της οικογένειας. Δεν έλαβαν το σκοτεινό δώρο του Κάιν και πάντα θα καταφεύγουν σε εντυπωσιακούς, αλλά χυδαίους, για κάποιους, τρόπους να επιτυγχάνουν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Στην προκειμένη περίπτωση λειτούργησε. Δεν μπορώ να ξέρω πώς ακριβώς λειτούργησε αυτή η κίνηση του, αλλά κατέληξε στον Τελικό Θάνατο του Βοεβόδα. Όχι όμως πριν αυτός επιφέρει μερικά θανάσιμα πλήγματα στα σώματα των αντιπάλων του, αλλά και την υπερηφάνεια τους. Φαίνεται πως ο αδερφός του στο Αίμα του δίδαξε μερικά κόλπα. Ο αέρας πάγωσε στην παρουσία του και τα έγκατα της γης αναδύθηκαν στο πλευρό του. Όμως τίποτα σαν τα μαγικά των tremere και την κρυφή δύναμη που βρίσκεται μέσα σε έναν νεαρό, απελπισμένο και διψασμένο για αναγνώριση βρικόλακα. Έτσι, με δυσκολία μεν, κατάφεραν να μετατρέψουν το τρίμετρο σώμα του Τέρατος σε στάχτες. Πλέον όμως, η αυτοπεποίθηση της Καμαρίλα αγνόησε τα σκοτεινά χαρίσματα του Lassombra και την πραγματική κυριαρχία τους πάνω στις σκιές, αφού και η ψυχή τους είναι αβυσσαλέα μαύρη.
Επικαλούμενος ότι δύναμη του είχε απομείνει με γρήγορες κινήσεις ακινητοποίησε το νεαρό Ventrue και στράφηκε προς το θανατηφόρο Tremere. Και θα τα κατάφερνε αν τα μάγια του αντιπάλου του δεν τον έριχναν στα νύχια του Κτήνους του. Αυτό έδωσε το χρόνο που ήθελε ο Tremere ώστε να ρίξει το τελειωτικό χτύπημα. Όμως όχι πριν δείξει ότι υποκύπτει στις πληγές του και να βρει και ο ίδιος τον Τελικό του Θάνατο.
Ακόμα δεν ξέρω τι θέλει ο Shrekt να καταφέρει με αυτό το μικρό παιχνιδάκι, αλλά η υπομονή είναι αρετή και εν καιρώ θα μάθουμε. Ναι, φίλοι μου, ο Tremere είναι ζωντανός και σώος. Μπορεί να μη πήραν τη σκοτεινή ευλογία του Πατέρα μας, αλλά σαν οικογένεια, οι δολοφόνοι του Saulot είναι ισχυροί και έχουν καταφέρει να κρατήσουν κάποιες από τις ικανότητές τους σα θνητοί Μάγοι και στην απέθαντη ύπαρξή τους.
Πάθος και Φόνος
Ίσως η πιο διασκεδαστική μάχη απ' όλες. Ο νεαρός Brujah ήταν αντιμέτωπος με την επίσης νεαρή Assamite. Ωραιότατη κοπέλα. Ικανή πολεμίστρια και άκρως θελκτική ύπαρξη. Ήταν μια μάχη μεταξύ ισάξιων αντιπάλων. Η Ασσαμίτισσα το διασκέδαζε πραγματικά. Χόρευε μαζί με τα φονικά νύχια του παθιασμένου Brujah. Δυστυχώς ο ίδιος δεν είχε την ίδια αντιμετώπιση με αυτή.
Σαφώς πιο προσηλωμένος στην έκβαση της μονομαχίας παρά στην ίδια τη μονομαχία τα χτυπήματά του ήταν γρήγορα και αποφασιστικά. Η Ασσαμίτισα με περίσσια χάρη απέφευγε τις επιθέσεις του και πάντα με ένα γέλιο τον χτύπαγε λίγο, ποτέ θανάσιμα. Θαρρώ πως η χρήση του θανατηφόρου αίματός της ήταν απλά μια επίδειξη ισχύος. Αλλά το τι νομίζω εγώ δεν έχει σημασία, τουλάχιστον για αυτή τη μάχη. Τα πέπλα της στροβιλίζονταν γύρω από το γεροδεμένο άντρα και το γάργαρο γέλιο της συνόδευε τα χτυπήματα των νυχιών του στο ξίφος της. Τόσο όμορφο. Αλίμονο όμως. Μια μικρή στιγμή απροσεξίας ήταν αρκετή ώστε να βρει τη σάρκα της το ένα καίριο χτύπημα του κυρίου από το Νέο Κόσμο. Το γέλιο της έσβησε καθώς οι στάχτες της απλώθηκαν στο έδαφος. Και ο Brujah, βαριά χτυπημένος εξέλαβε τα συγχαρητήρια των παρευρισκομένων.
Πεντάμορφοι και τέρατα
Αν είναι να μιλήσουμε για αίγλη άλλης εποχής, τότε η μονομαχία μεταξύ του Tzimisce Koldun και της αινιγματικής Gangrel είναι αναμφίβολα αυτό που ψάχνουμε. Ο Tzimisce κίνησε γη και ουρανό. Η Gangrel κράτησε το έδαφος σταθερό και τον ουρανό γαλήνιο. Ποιος από τους δύο είχε την κυριαρχία πάνω στη φύση και τα στοιχεία της; Το γυμνό σώμα της αποδείκνυε την υπεροχή της. Οι ικανότητες του γητευτή των στοιχείων όμως δεν ήταν αμελητέες. Με σθένος απέτρεψε τα δέντρα της περιοχής που κινούνταν να έρθουν στο πλευρό της. Πραγματικός άρχοντας των πλασμάτων της νύχτας σιγούρεψε τη συμμαχία τους, αλλά δεν ήταν μόνος του σε αυτό. Οι gangrel δεν παίρνουν ελαφρά τη καρδία τα κτήνη της νύχτας και τις δυνάμεις τους. Και όταν κατάλαβαν ότι με τις κοινές δυνάμεις ή με τις ιδιαίτερες ικανότητές τους δεν οδηγεί κάπου, άλλαξαν πορεία. Η γη τους δέχτηκε για να κλείσει τις πληγές τους και μετά από λίγο αναδύθηκαν ξανά και τα ξίφη ξεθηκαρώθηκαν. Τα όμορφα χαρακτηριστικά του Tzimisce σκλήρυναν και με μένος και πολεμικές ιαχές επιτέθηκε στην, κατά τα φαινόμενα, αφύλακτη Gangrel. Όμως, αν κάποιος είχε αμφιβολία για το ποιος ήταν ο κυρίαρχος αυτής της μονομαχίας θα ήταν απλά ανεγκέφαλος να πιστέψει ότι παρέμενε μια ίση μάχη. Η ικανότητα της γυμνής γυναίκας στο ξίφος ξεπερνιόταν μόνο από τις ικανότητές της στις δυνάμεις του αίματος. Ο ήχος το μετάλλων έσπαγε την ησυχία και τα χτυπήματα μεταξύ τους φώτιζαν το ξέφωτο του δάσους. Όταν αυτή θεώρησε ότι η τιμή του αντιπάλου της είχε ικανοποιηθεί έθεσε το τέλος. Οι δυνάμεις της ξεπερνούν τη φαντασία των κοινών απέθαντων. Το τρίτο μάτι του Saulot άνοιξε στο μέτωπό της και χρυσές φλόγες έντυσαν το ξίφος της. Έτσι με τη ρομφαία της, ανάγκασε τον αντίπαλό της να σαστίσει και μπήγοντας το φλεγόμενο, μεγαλοπρεπές ξίφος της στο έδαφος μίλησε για πρώτη φορά στη μάχη για να πει "Τέλος. Υποκύπτεις."
-Αλήθεια, γιατί μια τέτοια gangrel κατέχει τέτοιες δυνάμεις; Δε συνάδει σε καμία περίπτωση με την όλη στάση της..
-Άγνωστο αλλά ειλικρινά αξιοσημείωτο.
-Αυτά ήταν που έγιναν λοιπόν αγαπητή μου, μέχρι εκείνη τη στιγμή.
-Γιατί; Ακολούθησαν και άλλα;
-Ναι, αλλά είναι μια διαφορετική ιστορία η οποία θα ειπωθεί κάποια άλλη στιγμή.
-Μέχρι τότε ας συνεχίσουμε να κοιτάμε και σίγουρα θα μάθουμε.
.jpg){kind=avatar}