They see us. They hear us. They can feel us, call us.

25 χιλιόμετρα έξω από το Βερολίνο
σε ένα ξέφωτο δίπλα στο ποτάμι

Ο πόλεμος μαίνεται σε όλο τον κόσμο και εγώ είμαι εδώ, μετά από τόσους αιώνες και γελάω. Γελάω όπως γέλασα και τότε όταν τα αδέρφια μου πίστεψαν ότι μπορούν να με αγγίξουν. Να με μεταχειρισθούν και να με κάνουν να πράττω για τα δικά τους οφέλη. Ανόητοι! Και σαν και τα αδέρφια μου κάποτε, έτσι και οι θνητοί σήμερα πιστεύουν ότι μπορούν με τις αποφάσεις τους να επηρεάσουν τη ζωή σε αυτόν τον κόσμο. Αφελείς!

-Έφτασε εδώ ένα παιδί που μας νιώθει, φίλοι μου. Νιώθει την παρουσία μας, τις φιλονικίες μας, τις νύχτες διασκέδασης μα και ατελείωτων συζητήσεων. Είναι ένα ξεχωριστό πλάσμα, όπως όλοι μας άλλωστε εδώ, και αποζητά την παρέα μας. Όμως αυτά αργότερα. Πείτε μου, παρακολουθήσατε τη μονομαχία που έλαβε χώρα λίγο πιο μακριά από εδώ;

-Μα ναι! εμένα με διασκέδασε τα μέγιστα. είχε μια αίγλη άλλων εποχών και άλλων αξιών. Και με εξέπληξε ευχάριστα που ο αγαπητός μου Breidenstein προσήλθε στο χώρο της μονομαχίας.

-Θα συμφωνήσω. εξαιρετικές επιδόσεις. Ο νεαρός Ventrue άντεξε περισσότερο απ' όσο θα μπορούσα να φανταστώ και πολέμησε επάξια.

-Φίλοι μου, δυστυχώς δεν κατάφερα να παρακολουθήσω. Πώς εξελίχθηκαν εν τέλει οι μονομαχίες;

-Μετά χαράς να σας περιγράψω. Θα σας λοιπόν μια ιστορία.

Η Καμαρίλα και το Σαμπάτ.
Μαγεία και Εξουσία - Άβυσσος και Ευγένεια.

Να είμαι ειλικρινής αυτή ήταν η πιο συνεπής μάχη. Δεν ξέρω για εσάς, αγαπητοί φίλοι, αλλά εμένα μου ήταν προφανές ότι θα αγνοούσαν τον νεαρό, μελαχρινό, όμορφο Lassombra. Συγγνώμη για τα προσωπικά σχόλια αλλά θεωρώ ότι πρέπει κάποια πράγματα να επισημαίνονται. Είναι πάγια τακτική των Καμαριλικών, και ειδικότερα των πυλώνων αυτής, δηλαδή των Ventrue και των Tremere, να θεωρούν μεγαλύτερο και πιο επικίνδυνο εχθρό τους tzimisce. Όχι ότι ο Βοεβόδας ήταν εύκολος αντίπαλος, αλλά φέρθηκαν λες και ο νεαρός Lassombra δεν ήταν άξιος λόγου. Απ' ό,τι μαθαίνω ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς πολεμιστές και τοποτηρητές της γειτονικής πόλης, που είχε την ατυχία να χρωστάει χάρη στα τέκνα του Lucius, και έτσι ενεπλάκη σε αυτή τη σειρά μονομαχιών. Έτσι ανενόχλητος για αρκετή ώρα κατάφερε να δράσει και να καθυστερήσει τους αντιπάλους του, το νεαρό Ventrue τέκνο του Waldburg και τον Tremere που βοηθάει στο θέλημα του Shrekt. Αυτοί οι tremere είναι το κάτι άλλο. Πόσο θεατρικός ήταν όταν πέταξε το νεκρό ρόδο στα πόδια του Βοεβόδα για να τον αποτρέψει να έχει όλα τα οφέλη του Αίματός του. Όμως αυτό θα είναι πάντα το μεγάλο πρόβλημα αυτής της οικογένειας. Δεν έλαβαν το σκοτεινό δώρο του Κάιν και πάντα θα καταφεύγουν σε εντυπωσιακούς, αλλά χυδαίους, για κάποιους, τρόπους να επιτυγχάνουν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Στην προκειμένη περίπτωση λειτούργησε. Δεν μπορώ να ξέρω πώς ακριβώς λειτούργησε αυτή η κίνηση του, αλλά κατέληξε στον Τελικό Θάνατο του Βοεβόδα. Όχι όμως πριν αυτός επιφέρει μερικά θανάσιμα πλήγματα στα σώματα των αντιπάλων του, αλλά και την υπερηφάνεια τους. Φαίνεται πως ο αδερφός του στο Αίμα του δίδαξε μερικά κόλπα. Ο αέρας πάγωσε στην παρουσία του και τα έγκατα της γης αναδύθηκαν στο πλευρό του. Όμως τίποτα σαν τα μαγικά των tremere και την κρυφή δύναμη που βρίσκεται μέσα σε έναν νεαρό, απελπισμένο και διψασμένο για αναγνώριση βρικόλακα. Έτσι, με δυσκολία μεν, κατάφεραν να μετατρέψουν το τρίμετρο σώμα του Τέρατος σε στάχτες. Πλέον όμως, η αυτοπεποίθηση της Καμαρίλα αγνόησε τα σκοτεινά χαρίσματα του Lassombra και την πραγματική κυριαρχία τους πάνω στις σκιές, αφού και η ψυχή τους είναι αβυσσαλέα μαύρη.
Επικαλούμενος ότι δύναμη του είχε απομείνει με γρήγορες κινήσεις ακινητοποίησε το νεαρό Ventrue και στράφηκε προς το θανατηφόρο Tremere. Και θα τα κατάφερνε αν τα μάγια του αντιπάλου του δεν τον έριχναν στα νύχια του Κτήνους του. Αυτό έδωσε το χρόνο που ήθελε ο Tremere ώστε να ρίξει το τελειωτικό χτύπημα. Όμως όχι πριν δείξει ότι υποκύπτει στις πληγές του και να βρει και ο ίδιος τον Τελικό του Θάνατο.
Ακόμα δεν ξέρω τι θέλει ο Shrekt να καταφέρει με αυτό το μικρό παιχνιδάκι, αλλά η υπομονή είναι αρετή και εν καιρώ θα μάθουμε. Ναι, φίλοι μου, ο Tremere είναι ζωντανός και σώος. Μπορεί να μη πήραν τη σκοτεινή ευλογία του Πατέρα μας, αλλά σαν οικογένεια, οι δολοφόνοι του Saulot είναι ισχυροί και έχουν καταφέρει να κρατήσουν κάποιες από τις ικανότητές τους σα θνητοί Μάγοι και στην απέθαντη ύπαρξή τους.

Πάθος και Φόνος
Ίσως η πιο διασκεδαστική μάχη απ' όλες. Ο νεαρός Brujah ήταν αντιμέτωπος με την επίσης νεαρή Assamite. Ωραιότατη κοπέλα. Ικανή πολεμίστρια και άκρως θελκτική ύπαρξη. Ήταν μια μάχη μεταξύ ισάξιων αντιπάλων. Η Ασσαμίτισσα το διασκέδαζε πραγματικά. Χόρευε μαζί με τα φονικά νύχια του παθιασμένου Brujah. Δυστυχώς ο ίδιος δεν είχε την ίδια αντιμετώπιση με αυτή.
Σαφώς πιο προσηλωμένος στην έκβαση της μονομαχίας παρά στην ίδια τη μονομαχία τα χτυπήματά του ήταν γρήγορα και αποφασιστικά. Η Ασσαμίτισα με περίσσια χάρη απέφευγε τις επιθέσεις του και πάντα με ένα γέλιο τον χτύπαγε λίγο, ποτέ θανάσιμα. Θαρρώ πως η χρήση του θανατηφόρου αίματός της ήταν απλά μια επίδειξη ισχύος. Αλλά το τι νομίζω εγώ δεν έχει σημασία, τουλάχιστον για αυτή τη μάχη. Τα πέπλα της στροβιλίζονταν γύρω από το γεροδεμένο άντρα και το γάργαρο γέλιο της συνόδευε τα χτυπήματα των νυχιών του στο ξίφος της. Τόσο όμορφο. Αλίμονο όμως. Μια μικρή στιγμή απροσεξίας ήταν αρκετή ώστε να βρει τη σάρκα της το ένα καίριο χτύπημα του κυρίου από το Νέο Κόσμο. Το γέλιο της έσβησε καθώς οι στάχτες της απλώθηκαν στο έδαφος. Και ο Brujah, βαριά χτυπημένος εξέλαβε τα συγχαρητήρια των παρευρισκομένων.

Πεντάμορφοι και τέρατα
Αν είναι να μιλήσουμε για αίγλη άλλης εποχής, τότε η μονομαχία μεταξύ του Tzimisce Koldun και της αινιγματικής Gangrel είναι αναμφίβολα αυτό που ψάχνουμε. Ο Tzimisce κίνησε γη και ουρανό. Η Gangrel κράτησε το έδαφος σταθερό και τον ουρανό γαλήνιο. Ποιος από τους δύο είχε την κυριαρχία πάνω στη φύση και τα στοιχεία της; Το γυμνό σώμα της αποδείκνυε την υπεροχή της. Οι ικανότητες του γητευτή των στοιχείων όμως δεν ήταν αμελητέες. Με σθένος απέτρεψε τα δέντρα της περιοχής που κινούνταν να έρθουν στο πλευρό της. Πραγματικός άρχοντας των πλασμάτων της νύχτας σιγούρεψε τη συμμαχία τους, αλλά δεν ήταν μόνος του σε αυτό. Οι gangrel δεν παίρνουν ελαφρά τη καρδία τα κτήνη της νύχτας και τις δυνάμεις τους. Και όταν κατάλαβαν ότι με τις κοινές δυνάμεις ή με τις ιδιαίτερες ικανότητές τους δεν οδηγεί κάπου, άλλαξαν πορεία. Η γη τους δέχτηκε για να κλείσει τις πληγές τους και μετά από λίγο αναδύθηκαν ξανά και τα ξίφη ξεθηκαρώθηκαν. Τα όμορφα χαρακτηριστικά του Tzimisce σκλήρυναν και με μένος και πολεμικές ιαχές επιτέθηκε στην, κατά τα φαινόμενα, αφύλακτη Gangrel. Όμως, αν κάποιος είχε αμφιβολία για το ποιος ήταν ο κυρίαρχος αυτής της μονομαχίας θα ήταν απλά ανεγκέφαλος να πιστέψει ότι παρέμενε μια ίση μάχη. Η ικανότητα της γυμνής γυναίκας στο ξίφος ξεπερνιόταν μόνο από τις ικανότητές της στις δυνάμεις του αίματος. Ο ήχος το μετάλλων έσπαγε την ησυχία και τα χτυπήματα μεταξύ τους φώτιζαν το ξέφωτο του δάσους. Όταν αυτή θεώρησε ότι η τιμή του αντιπάλου της είχε ικανοποιηθεί έθεσε το τέλος. Οι δυνάμεις της ξεπερνούν τη φαντασία των κοινών απέθαντων. Το τρίτο μάτι του Saulot άνοιξε στο μέτωπό της και χρυσές φλόγες έντυσαν το ξίφος της. Έτσι με τη ρομφαία της, ανάγκασε τον αντίπαλό της να σαστίσει και μπήγοντας το φλεγόμενο, μεγαλοπρεπές ξίφος της στο έδαφος μίλησε για πρώτη φορά στη μάχη για να πει "Τέλος. Υποκύπτεις."

-Αλήθεια, γιατί μια τέτοια gangrel κατέχει τέτοιες δυνάμεις; Δε συνάδει σε καμία περίπτωση με την όλη στάση της..

-Άγνωστο αλλά ειλικρινά αξιοσημείωτο.

-Αυτά ήταν που έγιναν λοιπόν αγαπητή μου, μέχρι εκείνη τη στιγμή.

-Γιατί; Ακολούθησαν και άλλα;

-Ναι, αλλά είναι μια διαφορετική ιστορία η οποία θα ειπωθεί κάποια άλλη στιγμή.

-Μέχρι τότε ας συνεχίσουμε να κοιτάμε και σίγουρα θα μάθουμε.

What lies beneath..

Βερολίνο, Δεκέμβριος 1939

κάπου στο δάσος του Grunewald

Δεν ήξερε πού ήταν και τι θα αντίκριζε όταν θα έβγαινε, αλλά έπρεπε να φύγει από εκείνο το καταραμμένο μέρος. Η ανακούφιση που γέμισε την παγωμένη της καρδιά βλέποντας ότι η νύχτα δεν πλησίαζε στο τέλος της δεν άργησε να αντικατασταθεί από πανικό.

Δάσος.
Απέραντο, κατασκότεινο δάσος. Έφυγε από τη Χάρυβδη για να πέσει στη Σκύλα.

Κοντοστάθηκε και κρύφτηκε πίσω από κάτι θάμνους για να σκεφτεί την επόμενη της κίνηση. Δεν είχε καμία αίσθηση του χρόνου. Δεν ήξερε πόσο καιρό ήταν εκεί μέσα. Πόσο καιρό είχε υποφέρει ό,τι ήταν αυτό που έπρεπε να υποφέρει. Η επιβίωσή της ήταν το μόνο που την κρατούσε ζωντανή. Δεν καταλάβαινε τι της συνέβη.

Γιατί; Πότε; Πώς; ήταν κάποια από τα ερωτήματα που γύριζαν στο κεφάλι της. Όμως όλα αυτά μπορούσαν να περιμένουν.

"Πού διάολο είμαι;" σκεφτόταν ξανά και ξανά. Ήξερε ότι έπρεπε να φύγει από εκεί, αλλά η σκέψη ότι έπρεπε να μπει σε ένα άγνωστο δάσος και να αντιμετωπίσει το δεύτερο χειρότερο εχθρό ενός βαμπίρ μετά τον ήλιο την έκανε να περιμένει.
"Αν είναι να με βρουν εδώ, θα με βρουν και αργότερα. Άθλια κτήνη, λυκάνθρωποι."

Και τότε τα πάντα πάγωσαν για αυτήν. Δεν ήξερε πού είναι αλλά το χειρότερο ήταν ότι δε θυμόταν και από πού ήρθε. Ήξερε ότι την άρπαξαν αλλά από πού; Το άγχος άρχιζε να την κατακλύζει.
Από την πόρτα δίπλα της άκουγε τους διώκτες της να πλησιάζουν.
"Εγώ εκεί μέσα δεν ξαναπάω" και ανακάλεσε ότι θάρρος της απέμεινε και χάθηκε μέσα στο δάσος.

Με κάθε αίσθησή της ενισχυμένη, όπως τη βοηθούσε το άιμα της, είχε πλήρη αντίληψη του περίγυρού της αλλά ποτέ δεν μπορούσε να είναι σίγουρη. Οι φρίκες που έζησε ήταν το μόνο που την έκανε να αγνοεί τον τρόμο της.

Δεν ήξερε που πήγαινε. Όχι μέσα σε εκείνο το δάσος μόνο, γενικά.
Κάτι μου έκαναν. Δε θυμάμαι τίποτα από το παρελθόν μου. Ψυχραιμία..!

Στο βάθος άκουσε ένα όχημα. Κοκκάλωσε στη θέση της. Αφουγκράστηκε ξανά. "Ναι. Σίγουρα είμαι σε κάποιο δρόμο κοντά." Κοίταξε προς εκείνη την κατεύθυνση και δεν άργησε να δει τα φώτα κάποιου οχήματος που έμοιαζε με φορτηγό στην άκρη του δάσους. Δεν ηρέμησε όμως.
"Ο δρόμος δε σημαίνει τίποτα ασφαλές."

Και τότε άκουσε το γρύλισμα που ήθελε να μην ακούσει. Όχι εκείνη τη νύχτα. Δεν ήταν σίγουρη ότι μπορούσε να το αντιμετωπίσει. Είχε τραβήξει τόσα αλλά δεν μπορούσε να ξέρει αν είναι στις δυνάμεις της να αντιμετωπίσει έναν λυκάνθρωπο.

"ΤΡΕΧΑ" ακούστηκε μια φωνή στο μυαλό της και το έκανε.
Έτρεχε όπως ποτέ δεν είχε κάνει. Δεν την ένοιαζε τι ήταν μπροστά. Μόνο τι ήταν πίσω της. Σε καμία περίπτωση δεν έπρεπε να πέσει.

Ό,τι και αν περίμενε να βρεί, αυτό δεν συμπεριλάμβανε μια πόλη στην άκρη ενός τόσο πυκνού δάσους και όσο και να την άγχωνε το γεγονός ότι δεν είχε την παραμικρή ιδέα πού ήταν, δεν μπορούσε παρά να ευγνωμονεί το ότι δεν ήταν πλέον μέσα στο δάσος. Συνέχισε να τρέχει μέχρι να μην βλέπει πια το δάσος. Στάθηκε στη γωνία ενός δρόμου και κοίταξε πίσω της. Το μεγαλόπρεπο κάστρο της πόλης την έκανε προς στιγμή να ξεχαστεί.

"Σκέψου. Θυμήσου!"
Ήξερε τι ήταν και ποια ήταν, αν και αμφισβητούσε ακόμα και αυτό πλέον. Ήξερε τις δυνάμεις της. Δεν μπορούσε να θυμηθεί τίποτα όμως που να την όριζε. Ούτε πατριά, ούτε γεννήτορα, ούτε καταγωγή.
"Rene θυμήσου!!" μονολόγησε. Ή μήπως δε με λένε Rene.

Κοίταξε στο λιμνάζων νερό παραδίπλα ενώ το φεγγάρι έβγαινε πίσω από τα σύννεφα. Είδε το είδωλό της και ένα ουρλιαχτό έσπασε τη σιγαλιά της νύχτας.

Στραμμένη προς τον τοίχο, με το πρόσωπό της καλυμμένο με τις παλάμες της, άκουσε το νεαρό άντρα να την πλησιάζει. Βάζοντας το μαντήλι να καλύπτει τα πάντα πέρα από τα μάτια της τον κοίταξε διαπεραστικά.
Βαμπίρ!!!

Δεν είχε απαντήσεις να δώσει. Δεν ήθελε να ακούσει ερωτήσεις. Όχι ακόμα.

Και χωρίς δεύτερη σκέψη άρχισε να τρέχει. Δεν άκουσε καν τα λόγια του άντρα. Τρεις λέξεις ηχούσαν μόνο στο μυαλό της- Rene, Annes και Alice. Και δεν ήξερε καν σίγουρα ποιο είναι το δικό της όνομα.

Βερολίνο, Δεκέμβριος 1939
στους δρόμους, αργά τη νύχτα

Ο Peter περπατώντας στους δρόμους της πόλης που είχε αναλάβει την προστασία και την τάξη της αναθεμάτιζε. Έβριζε θεούς και δαίμονες. Καταριόταν τη μητέρα του πρώτη απ' όλους.
"Ανόητη, δειλή! Πώς μπόρεσε;"
Αυτός ο μονόλογος δεν βοηθούσε όμως. Δεν έδινε απαντήσεις ή λύσεις. Και υπήρχαν τώρα τόσες αθώες ψυχές που αγωνιούσαν μέρα με τη μέρα.
Ως πότε ο παπάς θα χαλιναγωγεί το Κτήνος του;

Ο βομβαρδισμός είχε φέρει μεγάλη αναστάτωση στους άμοιρους εβραίους που προσπάθησε να κρατήσει ασφαλείς αλλά αδυνατούσε να βοηθήσει το Θεοδωρο και το Theodor καθώς το χάος που προκλήθηκε δεν του άφηνε χρόνο. Η πόλη τώρα, πιο πολύ από ποτέ ήταν ξέφραγο αμπέλι και τώρα έπρεπε να αποδείξει ότι δεν ήταν ανίκανος.

Οι σκέψεις του κινούνταν για πολύ ώρα μεταξύ των πρώην εργατών του και τη δικαιοσύνη που άρμοζε στη μητέρα του και διακόπηκαν από την απρόσμενη κραυγή. Τρόμος ή απόγνωση; Δεν τον απασχολούσαν οι αφορμές. Μόνο οι αιτίες.

Κινήθηκε προς το μέρος που άκουσε την κραυγή. "Πού αλλού; Προς το δάσος!"

Άδειοι δρόμοι. Στο βάθος μια φιγούρα, στηριγμένη σε έναν τοίχο. Πλησίασε.

"Frauleine, είστε καλά;" φώναξε ο νεαρός Ventrue για να δηλώσει την παρουσία του.
Η γυναίκα άρχισε να τρέχει.
Η αγανάκτησή του καλύφθηκε από τα βήματά του καθώς άρχισε να τρέχει πίσω της. Μπορεί να μην κατείχε τέτοιες δυνάμεις, όμως είχε μάθει πλέον πότε κάποιος εξέταζε συγκεκριμένα πράγματα με τέτοιο τρόπο, όπως τον κοίταξε εκείνη η αινιγματική γυναίκα. Και το σουλούπι της κάτι του θύμιζε.

Έτρεχε όσο πιο γρήγορα μπορούσε, όμως εκείνη του ξέφυγε.

Η απογοήτευσή του ήταν έκδηλη.
Ας είναι. Μια άλλη νύχτα.

Και χάθηκε μέσα στη σιωπή της νύχτας.
Μια σιωπή που μόνο οι περίπολοι των Ες- Ες διέκοπταν.

Listen to the silence; war is coming..

Αύγουστος 1939 Τρίτη 00:15
κάπου στο Βερολίνο …

…Ναι είναι όλο και πιο έκδηλο το συναίσθημα ανασφάλειας, φόβου και τρομοκρατίας σε κάθε δρόμο του Βερολίνου. Όπου κι αν στρέψεις το μάτι σου θα συναντήσεις βία, θάνατο και απώλεια. Μίσος, οργή και μηδενική προοπτική… γηγενείς και ξένους πληθυσμούς ανίκανους να αντιδράσουν… δε μπορεί αυτό να είναι αποτέλεσμα της ικανότητας ενός ανθρώπου και μόνο ή έστω ενός κόμματος. Προφανώς και υπήρχε η βάση να καλλιεργηθούν τέτοια αισθήματα τυφλής υποταγής.. Εσείς είστε μέλος σε αυτό άλλωστε, λογικά θα το γνωρίζετε καλύτερα…

..Έφτασε από το Λονδίνο μια επίστολη με αρκετά ανησυχητικό περιέχομενο.Οι εντάσεις λέγεται ότι αυξάνονται βαθμιδωτά. Ένα κλίμα καλλιεργείται.. Σίγουρα οι καρποί αυτών των προσπαθειών και χρόνιων προετοιμασιών θα φανούν στο μέλλον- και πιστεύω στο άμεσο, ναι καλά ακούσατε. Κάτι ετοιμάζεται γύρω μας που τελικά δε ξέρω πόσο μπορεί να μας αφήσει αμέτοχους… Στην επιστολή υπάρχουν και ανησυχίες για την γείτονα χώρα, Αυστρία… Ναι, κάτι θα συμβεί εκεί και μάλιστα σύντομα… Μη με ρωτάτε αν είναι καλό ή κακό -δε γνωρίζω… γνωρίζω ότι θα είναι σίγουρα μόνο η αρχή……
..Ας ανανεώσουμε για αύριο, την ίδια ώρα.. ενημερώστε και τους κυρίους Weatherspoon, Θεόδωρο και De Vallet.


Σε κάποια πολη μιας χώρας στην Ευρώπη. Σε ένα σπίτι, ενός δρόμου, μέσα στη νύχτα.

Theodor,

τέκνο μου. Έμαθα για τα κατορθώματά σου στο Βερολίνο και θέλω να σου πω ότι είμαι υπερήφανη για εσένα. Έδειξες το σθένος και την ανδρεία του πολεμιστή αλλά και τη σοφία και το μεγαλείο του άρχοντα που κάθε μέλος της πατριάς μας έχει μέσα του. Ελπίζω κάποιο μέρος αυτών των ικανοτήτων σου να οφείλεται και στις διδαχές που σου παρείχα το διάστημα που ήμαστε μαζί. Θα με έκανε ιδιαίτερα χαρούμενη.

Τα νέα έφτασαν μέχρι το Λονδίνο, οπότε τα έμαθα και εγώ από τον Don Serro, και αυτό σημαίνει ότι εντυπωσίασες τον Ventrue άρχοντα του Βερολίνου, γεγονός ευτυχές και ανησυχητικό συνάμα. Η εκτίμηση αυτή θα φέρει και απαιτήσεις ίσως.

Χαίρομαι που η υπόθεση αυτή έκλεισε γιατί για εμένα έχει ανοίξει μια άλλη. Πιστεύω ότι θα απασχολήσει και την πόλη που βρίσκεσαι τώρα αρκετά σύντομα. Έτσι, παρά την επιθυμία μου να μην σε επιβαρύνω άλλο με δικά μου καπρίτσια φοβάμαι ότι θα πρέπει να βασιστούμε ο ένας στις πληροφορίες του άλλου για να φτάσουμε στην άκρη και αυτού του νήματος. Αυτές τις νύχτες ο άνεμος με έχει φέρει στο Κάιρο. Η δύναμη αυτού του τόπου αν μη τι άλλο πηγάζει από τις έντονες μνήμες σε αντικείμενα λατρείας πολλών πολιτισμών. Οι πυραμίδες, οι εβραίοι, ο Μωυσής με τις πλάκες των Εντολών. Και νομίζω ότι το κόμμα της εξουσίας της Γερμανίας απλώνει ένα χέρι προς τέτοιους "θρύλους" για να εδραιώσει την κατ' αυτούς αξία της Αρείας φυλής.

Εύχομαι όλα αυτά να είναι προϊόντα της φαντασίας μου αλλά κάθε σταγόνα του αίματός μου με κάνει να ετοιμάζομαι για έναν πόλεμο. Το νιώθω κάθε νύχτα. Επομένως κάθε αντικείμενο δύναμης και κύρους είναι στόχος τους. Και αργά η γρήγορα το χέρι τους θα φτάσει εδώ. Θα ακούσεις νέα μου πιο γρήγορα απ' ότι και οι δύο θα θέλαμε.

Theodor, είσαι ένας άξιος άντρας και ένας ομόαιμος για τον οποίο με μεγάλη υπερηφάνεια αναφέρω ότι είναι τέκνο μου. Εφιστώ όμως την προσοχή σου, αλλά και όσων πιστεύεις ότι είναι άξιοι και θα ενδιαφέρονταν για τα νέα αυτά, τα οποία τόσο εύκολα μπορούν να γίνουν θλιβερά ή ανησυχητικά.

Με μεγάλη εκτίμηση και αμέριστο σεβασμό,

Helissente.